ROSANNE VAN DER LUGT

Hoe ontstaat verandering, en wat kun je doen om je omgeving te veranderen? Het boek Verandering van Damon Centola geeft je het antwoord op twee vragen die alle ouders, onderwijzers, kiezers, managers, ondernemers, beleidsmakers, gezondheidsexperts en activisten in de hele wereld bezighouden, aldus de laatste zin van hoofdstuk 1. Ik zie dat mijn bijdrage die ik op mijn LinkedIn heb gepost waarin ik naar mijn blog Waarom gezond gewicht bij kinderen ontzettend belangrijk is verwijs een aantal duimpjes heeft gehad wat op twee handen te tellen is. Mijn bijdrage heeft al wel een paar honderd impressies. Maar vergeleken met grote namen als bijvoorbeeld Daniëlle Braun ben ik klein, heel klein. Als ik door LinkedIn scroll zie ik zie bijdragen voorbij komen van mensen met 500+ connecties en >150 k volgers. Ik zie bijdrages met honderden duimpjes en hartjes, commentaren en reposts. Ik beleef plezier aan schrijven, maar maken mijn blogs impact? Kan ik verandering bewerkstelligen? Met deze vr...

‘Volgens mij valt het wel mee met haar overgewicht. Zo zwaar is ze toch niet?’ zegt de moeder van een drie jarig meisje. Ik snap moeders reactie goed, bij jonge kinderen valt overgewicht niet zo op. Alleen als je er een foto van een kind met gezond gewicht naast houdt zie je het verschil. Ik laat moeder de gewichtsverloopkaart van het Voedingscentrum zien. Op de gewichtsverloopkaart staan kinderen van 2 tot 14 jaar met gezond gewicht en kinderen met ernstig overgewicht. Moeder houdt haar armen over elkaar terwijl ze met een kritische blik naar de foto’s kijkt. Soms is het een hele uitdaging om mensen te laten inzien dat hun kind overgewicht heeft. Ik vraag me af of ik dat tijdens consult ga bereiken bij deze moeder. ‘Mijn dochter snoept eigenlijk niet en drinkt vooral water. Hoe kan het dat ze te zwaar is?’ zegt moeder. We nemen een dag door. En inderdaad, het meisje eet gezonde producten. Ze eet volkoren producten en voldoende groente en fruit.’ Het feit dat moeder een toelichting gee...

Terwijl ik stipt om twee uur met mijn rode kleren onderdeel uitmaak van een menselijke keten tuur ik naar de horizon. Waar is de drone die alles komt filmen? Maar helaas, ik zie alleen hoog boven me in de blauwe lucht een vliegtuig over vliegen. Vandaag was de eerste keer dat ik ging protesteren. Ik deed mee aan de Climate Chain. Het doel; een menselijke keten van Hoek van Holland tot Eemshaven van 200 kilometer om aandacht te vragen voor klimaatverandering. ‘Ik zie wel een beetje wat je soms kan doen ertegen, maar ik vind dit doet er niks tegen, eigenlijk. Dit doet niks.’ zegt een meisje op het Jeugdjournaal. Ik vraag het me ook wel af, in hoeverre zet protesteren zoden aan de dijk (niet onbelangrijk als de zeespiegel gaat stijgen)? ‘Als mensen het hebben over het effect van demonstraties, wordt vaak heel direct gedacht. Aan de politiek die een stapje naar links of naar rechts doet. Maar het effect is breder dan dat. Een demonstratie kan ook je beweging vergroten, ervoor zorgen ...

‘ De toneelspeler is zijn tekst kwijt. Haris staat in het midden van het podium en hij moet iets zeggen. Hij voelt het.’ 1 Dit zijn de eerste drie zinnen van de proloog van het boek de Wentel die theatermaker, gameontwerper, docent en schrijver Sytze Schalk aan het schrijven is. Ik volg zaterdag 15 juni bij  Buitenkunst  een schrijfworkshop van Sytze. Ik voel me dit weekend als Haris. Ik ben mijn tekst kwijt en kwam niet tot schrijven. Zondag is de opdracht van de workshop gegeven door schrijver Anja Sicking om een verhaal te schrijven en deze in te korten tot 100 woorden. ‘Ik vind het zo lastig om niet teveel woorden te gebruiken. Mag het ook een wat langer verhaal worden?’ vraagt een medecursist. Teveel woorden, het is een probleem wat ik dit weekend niet heb. Terwijl de andere deelnemers vellen papier vol schrijven, staar ik naar een knipperende zwarte cursor in een blanco Word bestand.  Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden, maar bij mij zijn dit weekend ...

  “We nemen nu een moment stilte om even je gedachtes te laten bezinken en te voelen wat het met je doet” zegt facilitator van The Climate Fresk workshop Floor Verdenius. The Climate Fresk is een coöperatieve serious game. Het doel is bewustwording creëren over klimaatverandering. Tijdens The Climate Fresk maak je een fresco op tafel die bestaat uit 42 kaarten. Op de 42 kaarten worden de duizenden pagina’s van het International Panel on Climate Change (IPCC) rapport samengevat. Ik hoor een hoosbui tegen de ramen slaan en zie grote druppels van de ramen naar beneden vallen. Nooit eerder werd er zoveel regen gemeten als de afgelopen 365 dagen (1). De klimaatverandering waar we het vanavond over hebben is duidelijk al begonnen. Vervolgens kijk ik naar een olievlek op het papier op tafel. De vlek komt van de Indiase maaltijd die we eerder deze avond samen deelden. Ik probeer stil te staan bij wat ik voel, maar het wordt mij pas bij het einde van de bijeenkomst duidelijk wat ik voel. ...

‘ Stel dat je twee mensen bolderkar ziet trekken. De bolderkar ligt vol met zware stenen. Het lastige voorttrekken komt niet alleen door de zware stenen, maar ook doordat de bolderkar vierkante wielen heeft. “Waarom vervang je de vierkante wielen niet door ronde wielen?’ vraag je aan de mensen. “No, thanks, we’re busy!” antwoordt een van beiden.' Jeugdarts Lotte Veul, projectleider van het Centraal Zorgverlenerschap laat op een sheet een afbeelding van dit tafereel zien. Vanmiddag ben ik bij het Kennisatelier Kind naar Gezonder Gewicht georganiseerd door de GGD regio Utrecht. Directeur Carola Koper opende de middag en leerde de zaal dat overgewicht en obesitas de maatschappij tussen de 75 en 80 miljard per jaar kost (dat is pas duur). Daarna lichtte epidemioloog Nelleke de Vos toe waarom de ketenaanpak overgewicht noodzakelijk is. Leandra Koetsier, adviseur JOGG vertelde daarna wat over het onderzoek achter de ketenaanpak. En nu vertelt Lotte Veul wat over het Centraal Zorgverlener...

Na rijp beraad wordt besloten ze met behulp van het leger te vergassen. Ze worden bijeengebracht in garageboxen bij het destructorbedrijf. Vervolgens laten militaire voertuigen hun uitlaatgas in de garageboxen lopen. Het was een snelle en pijnloze dood. Maar met het vergassen zijn de problemen nog niet voorbij. De aanvoer van lijken is zo groot dat ze niet verwerkt kunnen worden. Daarom wordt het leger opnieuw ingeschakeld. Militairen beginnen met het graven van lange sleuven in de bossen van Staatsbosbeheer bij het Oost-Brabantse dorp Sint Anthonis. Na enkele dagen zien de dorpsbewoners een stoet wagens aan zich voorbij trekken. Het zijn in de haast her en der gecharterde wagens, bestuurd door militairen, die de doden van Son naar het bos brengen. De wagens lekken aan alle kanten, het vocht van de lijken druipt op straat (1). Wij wandelen op een rustige zondagochtend door de ogenschijnlijk vredige natuur van Boswachterij Sint Anthonis. De zon schijnt. De heuveltjes te midden van het...